Από τις αλησμόνητες πατρίδες, στα Πλάγια (Καρασινάν) της Παιονίας

Οι αλησμόνητες πατρίδες των Πλαγιωτών βρίσκονται γύρω από τα θρακικά και μικρασιατικά παράλια της Προποντίδας.

Οι ρίζες της γενιάς των ξεριζωμένων

Η γενιά των ξεριζωμένων Ελλήνων, οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν στα Πλάγια κατά τη διάρκεια των ετών 1922 – 1924, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες τους κάτω από δραματικές συνθήκες. Όσοι ήρθαν από τη Μικρασία, (Αρτάκη, Πάνορμος, Μισόπολη κλπ) γλίτωσαν από θαύμα τις τουρκικές θηριωδίες μετά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Σμύρνη τον Σεπτέμβριο 1922. Όσοι ήρθαν από την Ανατολική Θράκη (Σαράντα Εκκλησιές, Επιβάτες, Εξάστερο, Τσαντώ κλπ) κι ήταν στη ζώνη κυριαρχίας του ελληνικού στρατού, έφυγαν άρον άρον μετά την υποχώρηση του, με τη συμφωνία των Μουδανιών τον Οκτώβριο 1922. Οι υπόλοιποι στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης (Μπογάζκιοϊ, Αρναούτκιοϊ, Αγιασματάκι, Καλφάς, Πύργος κλπ) ήρθαν ως ανταλλάξιμοι το 1924 υποχρεωμένοι από τις συνθήκες που είχαν υπογραφεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Όσοι ήρθαν από την Ανατολική Ρωμυλία (Αγχίαλος, Βασιλικό κλπ) ξεριζώθηκαν απὸ τους βουλγάρικους διωγμούς σε βάρος των ελληνικών κοινοτήτων το 1906 αλλά και την ανταλλαγή πληθυσμών που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας με τη συνθήκη του Νεϊγύ τον Νοέμβριο 1919.

Χάρτης περιοχής Κωνσταντινούπολης
Δυτικά της Πόλης σημειωμένα στο χάρτη το Αρναούτκιοϊ και το Μπογάζκιοϊ


Φεύγοντας άφησαν πίσω τα υπάρχοντά τους, τη γη των πατέρων τους, τους νεκρούς τους στα κοιμητήρια, τις εκκλησίες τους και χιλιάδες σκοτωμένους από τις δολοφονίες των Τούρκων κι από τις κακουχίες της διαδρομής -χιλιάδες έφτασαν στην Ελλάδα τα ασυνόδευτα ανήλικα και οι χήρες που συνόδευαν τα ορφανά τους. Μα το κυριότερο που άφησε πίσω της η γενιά των ξεριζωμένων ήταν ο χαμένος ελληνικός πολιτισμός, που επιβίωνε για αιώνες σ’ εκείνα τα χώματα, και ύστερα σύρθηκε σε καταυλισμούς μαζί με τους περιφρονημένους πρόσφυγες και λοιδορήθηκε σαν τάχα ξενομερίτικος, σαν ένα πρόσθετο βάρος στην πλάτη της Ελλαδίτσας.

Κι έμεινε στα παραμύθια, στις ιστορίες και στα τραγούδια εκείνος ο ελληνισμός των αλησμόνητων πατρίδων, ενοχλητικός για τους συγκαιρινούς επιστήμονες, αδιάφορος για τους «μοντέρνους», όνειρο που στάζει ιστορία για τους λίγους, για τους ρομαντικούς.


Χάρτης της περιοχής του ελληνικού χωριού Αρναούτκιοϊ (του 1850) στην Ανατολική Θράκη.

Η ζωή στις Αλησμόνητες Πατρίδες

Για τον ελληνισμό της Ανατολής αλλά και του Βορρά μιλούν τα αρχαία μάρμαρα που βρίσκονται σε χιλιάδες κατεχόμενες σήμερα περιοχές, μιλούν τα δημώδη άσματα που συνόδευαν την καθημερινότητα των Ελλήνων στις χαρές και στις στεναχώριες τους. Για τον ελληνισμό μιλούν τα πανάρχαια έθιμα και οι παραδόσεις όπως τα Αναστενάρια και τα πανηγύρια. 

Σχετικά με τον ελληνισμό των αλησμόνητων πατρίδων, αναφέρεται το πόρισμα της επιστημονικής έρευνας του Καθηγητή Γενετικής Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, διατυπωμένο στη Θεσσαλονίκη το έτος 1993 υπό τον τίτλο «Η γενετική σύσταση των κατοίκων της Ελλάδας», αναφέρονται τα παρακάτω  σχετικά με τον ελληνισμό των αλησμόνητων πατρίδων: «Στις αρχές του 20ου αιώνα ζούσαν 2.000.000 περίπου Έλληνες στη Μικρά Ασία, έξω από τα σύνορα της σημερινής Ελλάδας. Η δημιουργία αυτού του ελληνικού πληθυσμού άρχισε από αποικίες που ιδρύθηκαν στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας πριν από το 800 π.Χ. Με την πάροδο του χρόνου οι αποικίες εξαπλώθηκαν βορειότερα, κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Ο αποικισμός αποτέλεσε και την απαρχή του εξελληνισμού αρκετών αυτοχθόνων πληθυσμών της Εγγύς Ανατολής. Αυτοί οι ελληνικοί πληθυσμοί διατήρησαν την ελληνική τους ταυτότητα και κατά την Οθωμανική κυριαρχία. Λόγω της Ορθόδοξης θρησκείας και της ελληνικής γλώσσας τους παρέμειναν διαχωρισμένοι από τους γειτονικούς πληθυσμούς.»

Στοιχεία σχετικά με την απασχόληση των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη αναφέρουν[1]:

Η πληθυσμιακή υπεροχή των Ελλήνων στη Θράκη έναντι των άλλων εθνοτήτων επέφερε και την οικονομική ευρωστία. Έχοντας το μεγαλύτερο ποσοστό των εκτάσεων και σε συνδυασμό με την ευφορία του εδάφους, επιδόθηκαν στις καλλιέργειες, κυρίως δημητριακών, οσπρίων και οπωρικών.

Η γεωργική παραγωγή ήταν αρκετή όχι μόνο για την κάλυψη των δικών τους αναγκών, αλλά και για να εξαχθεί σε άλλες περιοχές. Ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ήταν και η κτηνοτροφία, λόγω των απέραντων λιβαδιών, βοσκοτόπων και δασών, που διέθετε η περιοχή. Διατρέφονταν ζώα για κρεατοπαραγωγή, παραγωγή γαλακτοκομικών ειδών, για εκμετάλλευση μαλλιών και δερμάτων, αλλά και για μεταφορές. Κατά συνέπεια, αναπτύχθηκε η βιοτεχνία μάλλινων, αλλά και η μεταξουργία, η καλαθοπλεκτική, η σαρωθροποιία, η ψαθοποιία, η αργιλοπλαστική, η κεραμουργία και η χαλκουργία. Κατά συνέπεια, αναπτύχθηκε η βιοτεχνία μάλλινων, αλλά και η μεταξουργία, η καλαθοπλεκτική, η σαρωθροποιία, η ψαθοποιία, η αργιλοπλαστική, η κεραμουργία και η χαλκουργία. Η έλλειψη, όμως, κεφαλαίων και οι νομοθεσίες της τουρκικής διοίκησης δεν ευνόησαν τη μετάβαση της βιοτεχνίας σε βιομηχανία. Όσον αφορά την αλιεία, αναπτύχθηκε ιδιαίτερα, λόγω της γεωγραφικής θέσης της περιοχής. Στην εποχιακή αλιεία δραστηριοποιούνταν, κυρίως, οι Κωνσταντινουπολίτες, οι Γανοχωρίτες, οι Αινίτες, οι Καλλιπολίτες ενώ το εισαγωγικό μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων. Το σπουδαιότερο μέσο για την ανταλλαγή των προϊόντων ήταν οι εμποροπανηγύρεις, οι οποίες έφερναν μεγάλα έσοδα στους Θρακιώτες.


[1] Από την Πτυχιακή Εργασία (2011) της Ελένης Γκαλά: «Η εγκατάσταση των προσφύγων στο  Δήμο Εορδαίας – Σύγκριση της γεωγραφίας του τόπου μεταξύ των δεκαετιών του 1920 και του 2000» από την ιστοσελίδα: http://estia.hua.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/1312/1/gala_eleni.pdf


Νεοχώρι Τσατάλτζας (30 χιλιόμετρα δυτικά - νοτιοδυτικά από τα χωριά Αρναούτκιοϊ και Μπογάζκιοϊ) Ιούλιος 1924. Στο καφενείο της Ιορδανιώς Παναγιωτίδου, γίνεται το τελευταίο γλέντι. Την επόμενη μέρα πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.
Στην πρώτη σειρά, στη μέση, με το μουστάκι, εικονίζεται ο Σταυρης Παναγιωτιδης, και δεξιά του ο ξαδερφος του Μιλτιαδης Χατζης. Από το αρχείο τηςτης κ. Ζωής Βεσυροπούλου.

Τουρκικοί διωγμοί

Στις αρχές του 20ου αιώνα σημειώνονται βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού στοιχείου είτε με τη μορφή αιματηρών διωγμών είτε με ανταλλαγή πληθυσμών από τις πατρογονικές τους εστίες της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης και της Ανατολικής Ρωμυλίας. Στο βιβλίο «Μαύρη Βίβλος Διωγμών και Μαρτυρίων του εν Τουρκία Ελληνισμού, 1914–1918»[1] αναφέρονται τα εξής σχετικά: 

Διωγμός κατά τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον.

[Οι αριθμοί αντιστοιχούν σε διωγμένους Έλληνες]

Διοίκησις Πέραν

Βαθυρρύαξ 2387,  Γενή Μαχαλέ 1725, Κεφιλίκιοϊ 129, Κιρέτσβουρνού 112.

 

Καζάς Μακροχωρίου

Άγιοι Πάντες 150, Αβάσσος 315, Βαξέκιοϊ 931, Δομούς Δερέ 606, Καλφάς 1218, Νύμφαι 104, Πύργος 3.459, Φαναράκιον 470, Σαφράς 574

 

Καζάς Μετρών

Αγιασματάκι 582, Λαζάρκιοϊ 679, Ιμβροχώρι 101.

Εν όλω κάτοικοι 13.542.

Στο κεφάλαιο Ή στη σελίδα 386 του ίδιου βιβλίου  αναφέρονται σχετικά με τους διωγμούς  στην επαρχία Κυζίκου:

 

Διωγμός 1914 (κάτοικοι 8628)

 

Καζάς Αρτάκης

Κιλίκ 310, Χ΄΄Πογόν 340.

 

Καζάς Βάλιας

Βάλια 1140, Κοδζά Μπουνάρ 1805, Αλαδζά Μπαΐρ 323, Τοϊπελέν 950, Σουγιούτ 586, Τάς-κισέ 398, Υβρινδί 458.

 

Καζάς Αδραμυττίου

Αλάκλησα 453, Καραϊδίν 563.

 

Καζάς Πανόρμου

Κουπάση 78, Μανδήρι 799, Γενήκιοϊ 425.

 

Διωγμός κατά τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον (κάτοικοι 7519) 

 

Καζάς Βιγαδίτς

Βαλάτ 350.

 

Καζάς Βαλούκεσερ

Κεπσίτ 108

 

Καζάς Βίγας

Χαβουτσί 390, Μουσάτσα 298.

 

Καζάς Πανόρμου

Καστέλι 985, Μηχανιώνα 1.760, Πέραμος 2.750.


Καζάς Μιχαλιτσίου

Κουρσουλή 878

Εν όλω κάτοικοι 16.147

Επαρχία Προικοννήσου

Διωγμός κατά τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον

Καζάς Αρτάκης

Μαρμαράς 4.594, Κλαζάκι 356, Παλάτια 3.742, Κούταλη 2.008, Αλώνι 2.490, Χουχλιά 1.910, Προάστειον 2.685, Αφθόνη 2.015, Γολιμή 1.987, Πασά λιμάν 3.013, Σκουπιά 3.093, Βορί 1.707.

Εν όλω 29.600 κάτοικοι. 

Σχετικά με την τύχη των κατοίκων της Ανατολικής Θράκης αναφέρει η Μητρόπολη Δέρκων[2]:

Το 1924, στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), οι κάτοικοι των χωρίων της Μητροπόλεως Δέρκων: Αβάσσο ή Αβάσκιοϊ, Αγιασματάκι, Άγιος Γεώργιος (Αζατλή), Αη Πας, Άκαλαν, Αρναούτκιοϊ, Αμπαρλή, Βελιγράδι, Γαλατάρια, Γρύπες (Τσιφούτμπουργαζ), Ερμενίκιοϊ, Καλλιώ, Καλφά, Καστανιές, Κεφελίκοϊ, Κιουτσούκιοϊ, Λαζάρκιοϊ, Λίτρες, Μακροχώρι, Μικρός Τσεκμετζές, Μπαχτσέκιοϊ, Μπογάζκιοϊ, Νιχωράκι, Ντομούζδερε, Νύμφαι, Οκλαλή, Πύργος, Σαφρά, Τζελέπκιοϊ, Τζεμπετζή, Τσιφλίκιοϊ και Φαναράκι αναγκάστηκαν να λάβουν το δρόμο της προσφυγιά στην Ελλάδα και να δημιουργήσουν νέα χωριά η να εγκατασταθούν σε υφιστάμενες κοινότητες και πόλεις. 

Σύμφωνα με το βιβλίο του Κων/νου Σ. Ιορδανίδη «Οι εγκαταλειφθέντες εν Τουρκία το 1922 ελληνικοί οικισμοί» Αρχείο Πόντου, 34 οι ελληνικοί οικισμοί που εγκαταλείφθηκαν μετά το 1922 στην Ανατολική Θράκη ήταν:

Εκκλησιαστικές επαρχίες               Οικισμοί

14                                                   281




[1] «Μαύρη Βίβλος Διωγμών και Μαρτυρίων του εν Τουρκία Ελληνισμού, 1914–1918»  Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 1919, στην ενότητα «Στατιστική του εκδιωχθέντος ομογενούς πληθυσμού» στο κεφάλαιο Η’ στη σελ. 379

[2] Στοιχεία από την ιστοσελίδα της Ι.Μ.Δέρκων: http://imderkon.org/derkon.aspx


Διωγμοί στην επαρχία Δέρκων[1]

Σύμφωνα με το βιβλίο «ΘΡΑΚΗ» του Κωνσταντίνου Α Βακαλόπουλου, Εκδ. Αφοί Κυριακίδη - 1993: «Μεγάλες διώξεις υπέστησαν και οι Έλληνες της επαρχίας Δέρκων, ιδιαίτερα μετά το 1914, όταν εκκενώθηκαν 15 χωριά και περισσότεροι από 10.000 Έλληνες εκτοπίστηκαν. Οι τουρκικές πιέσεις υποχρέωσαν τους κατοίκους του Πύργου, του Καλφά, και του Ιμβροχωρίου να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στα 1914, ενώ κατά τη χρονική περίοδο Ιανουαρίου – Αυγούστου 1915 είχαν εκδιωχθεί και οι Έλληνες των υπολοίπων 12 χωριών. Μετά την ανακατάληψη της Ανατολικής Θράκης από τους Τούρκους (Οκτώβριος 1922), πραγματοποιήθηκε νέα εκκένωση των ελληνικών χωριών της επαρχίας Δέρκων. Το 1924, με βάση την ελληνοτουρκική συμφωνία και την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, εκκενώθηκαν 24 χωριά και οι 16.000 κάτοικοί τους έφυγαν στην Ελλάδα. 

Στο βιβλίο «Μαύρη Βίβλος Διωγμών και Μαρτυρίων του εν Τουρκία Ελληνισμού, 1914–1918»  Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως 1919, στην ενότητα «Διωγμοί και μαρτύρια του εν Θράκη ομογενούς πληθυσμού» στο κεφάλαιο Η΄ «Επαρχία Δέρκων» σελ. 49 αναφέρονται τα εξής σχετικά με τα χωριά της Ανατολικής Θράκης από τα οποία προήλθαν οι ανταλλάξιμοι Πλαγιώτες:

«Το πλείστον της επαρχίας ταύτης, αριθμούσης 36 κοινότητας και πληθυσμόν 25.937 ψυχών, δεινώς δοκιμασθέν κατά τον πρώτον βαλκανικόν πόλεμον εμαράνθη κατά τε την εκπαιδευτικήν και την οικονομικήν αυτού ζωήν. Ιδιαιτέρων τα υπό των Βουλγάρων καταληφθέντα χωρία Ερμενίκιοϊ, Άκαλαν, Τσιφλίκιοϊ, Τσελέπκιοϊ, Λαζάρκιοϊ, Καστανέαι και Οκλαλή απεγυμνώθησαν τελείως των τε κοινοτικών και ιδιωτικών περιουσιών. Άλλα δε πάλιν ταύτα και ιδίως τα χωρία Αρναούτκιοϊ, Αγιασματάκιον, Ιμβροχώριον, Νροχωράκιον, Δέρκοι και Βογάζκιοϊ περιήλθον εις αφόρητον θέσιν συνεπεία της εκεί εγκαταστάσεως του τουρκικού στρατού, Βιαιοπραγείαι του τελευταίου τούτου εις βάρος των ημετέρων εσημειούντο καθ’ εκάστην, πάσα δε διαμαρτυρία αυτών παρ’ οις έδει ημείβετο δι’ απειλών, πιέσεων και δαρμών». 


[1] Η επαρχία Δέρκων, με έδρα τα Θεραπειά, εκτείνονταν βόρεια - βορειοδυτικά της Κωνσταντινούπολης κι αποτελούνταν από τις παρακάτω 36 κοινότητες: Αβάσκιοϊ, Αγιασματάκι, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Στέφανος, Άγιοι Πάντες, Άγαλανι, Αμπαρλή, Αρναούτκιοϊ, Βαθυρρύαξ, Βαξέκιοϊ, Βογάζκιοϊ, Γαλατάρια, Γενή Μεχαλέ, Γρύπα, Δέρκοι, Δομούζσερε, Ερμενίκιοϊ, Θεραπειά, Ιμβροχώριον, Καλλιώ, Καλφάς, Καστανέαι, Κιουτσούκιοϊ, Λαζάρκιοϊ, Λίτρες, Μακροχώριον, Μικρός Τσεκμετζές, Νιχωράκι, Νύμφες, Οκλαλή, Πύργος, Σαφράς, Τζελέπκιοϊ, Τζεμπετζή, Τσιφλίκιοϊ και Φαναράκι. Τα επίμαχα χωριά δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ελληνική ζώνη ελέγχου, όταν το 1920 η συνθήκη των Σεβρών παραχωρούσε στην Ελλάδα την Ανατολική Θράκη. Η υπόλοιπη περιφέρεια Κωνσταντινουπόλεως είχε τεθεί υπό τον έλεγχο της Αντάντ. Τα όρια της ελληνικής επικράτειας έφταναν μέχρι το χωριό Hadimkoy.

 

Πατρίδες που δεν ξεχνάνε οι Πλαγιώτες

Με τους τουρκικούς διωγμούς και την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας κι Ελλάδας ξεκληρίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα ολόκληρος ο ελληνισμός της Ανατολής. Από τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης, κατά μήκος του ποταμού Alibey, από περιοχές γύρω από το δάσος του Βελιγραδίου στα βόρεια της Πόλης, από τις ρωμαίικες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, αλλά και από τις απέναντι από την Πόλη ακτές, της Μικράς Ασίας, όπου η χερσόνησος του Κυζίκου, σκόρπισαν διωγμένοι Έλληνες, χάνοντας τις πατρογονικές εστίες τους κι ήρθαν, πολλοί από εκείνους, σαν πρόσφυγες στα Πλάγια που τότε είχαν το τοπωνύμιο Καράσιναν.

Οι Πλαγιώτες που βρέθηκαν μακριά από τις πατρογονικές εστίες τους, έφεραν μαζί τους τις παραδόσεις και τα έθιμα των χωριών τους μαζί με τα λιγοστά κειμήλια που έμειναν να τους θυμίζουν την Κωνσταντινούπολη και την Κύζικο. Οι σύγχρονοι Πλαγιώτες που δεν έζησαν τον ξεριζωμό, γνωρίσανε το Αρναούτικιοϊ, το Μπογάζκιοϊ, τον Πύργο, την Πάνορμο, την Αρτάκη μέσα από τις ιστορίες των παππούδων τους. Παρακάτω παρατίθενται πληροφορίες που υπάρχουν σήμερα στο διαδίκτυο για τις Αλησμόνητες 


Πατρίδες των Πλαγιωτών: 


1. Το Αρναούτκιοϊ ή Παπσού της επαρχίας Δέρκων (Arnavutköy) 
Δείτε εδώ την παρουσίαση του Αρναούτκιοϊ 


2. Το Μπογάζκιοϊ της επαρχίας Δέρκων (Boğazköy) 
Δείτε εδώ την παρουσίαση του Μπογάζκιοϊ: 


3. Η Αρτάκη της επαρχίας Κυζίκου (Erdek)
Δείτε εδώ την παρουσίαση της Αρτάκης:


4. Η Μεσαίπολη ή Μισόπολη της επαρχίας Προύσας (Aydinpinar)
Δείτε εδώ την παρουσίαση της Μισόπολης:


5. Το Αγιασματάκι (Taşoluk)
Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα Βορειοδυτικά από το Αρναούτκιοϊ κα 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Το Αγιασματάκι υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°11'57"N, 28°42'53"E και υψόμετρο 88 μέτρα. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών οι κάτοικοι του χωριού Αγιασματάκι εγκαταστάθηκαν στα χωριά της περιοχής Πτολεμαΐδας.


6. Το Ιμβροχώρι (Imrahor)
Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 3,7 χιλιόμετρα Βορειοδυτικά από το Αρναούτκιοϊ κα 28 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Το Ιμβροχώρι υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°13'7"N, 28°44'38"E και υψόμετρο 87 μέτρα. 


7. Ο Άγιος Γεώργιος (Azatli)
Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 11 χιλιόμετρα νότια από το Αρναούτκιοϊ και 13 χιλιόμετρα βoρειoδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Ο Άγιος Γεώργιος υπάγεται στην επαρχία Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°5'0"N, 28°45'0"E και υψόμετρο 114 μέτρα. 


8. Ο Πύργος (Kemerburgaz)
Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται δυτικά από το Δάσος του Βελιγραδίου, 14 χιλιόμετρα ανατολικά από το Αρναούτκιοϊ και 22 χιλιόμετρα βoρειoδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Ο Πύργος υπάγεται στο νομό Κωνσταντινουπόλεως κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°9'34"N, 28°54'46"E και υψόμετρο 59 μέτρα.


9. H Πάνορμος (Bandirma)
Είναι παραλιακή πόλη στη θάλασσα του Μαρμαρά. (Δείτε την πόλη στο χάρτη ΕΔΩ). Οι κάτοικοι της πόλης την αποκαλούσαν Πάντερμο. Πριν τους τουρκικούς διωγμούς και την προσφυγιά των Ελλήνων, ανήκε στην Μητρόπολη Κυζίκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κωνσταντινούπολης στα απέναντί της παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά, 3,8 χιλιόμετρα βόρεια από το Αεροδρόμιο της Πανόρμου και 54 χιλιόμετρα Δυτικά –Βορειοδυτικά της Προύσας (Bursa). Η Πάνορμος υπάγεται στο νομό Μπαλίκεσιρ (Balikesir) κι έχει γεωγραφικό στίγμα: : 40°21'8"N, 27°58'36"E και υψόμετρο 46 μέτρα.